Knivar skal ligge godt i handa, men dei skal også vere fine å sjå på. Begge desse eigenskapane er nokså subjektive, og er vel grunnen til det mangfaldet som finst i knivmiljøet. Det finst knivmakarar som tydelegvis likar å overraske, og det er andre som held seg strengt til tradisjonar.Nokon meiner at det gyldne snitt skal danne utgangspunkt for utforminga av kniven, og særleg då forholdet mellom skaftlengde og bladlengde. På grunn av at det finst så mange meiningar om korleis ein kniv skal sjå ut, og fordi det finst så mange bruksområde, er det uråd å definere den perfekte kniven. Enkelte knivmakarar kjem nærare det perfekte enn andre, og det er nok ein farbar veg å studere korleis desse arbeider, dersom ein vil nærme seg sjølv. 
Det er ein del reglar som mange knivmakarar ser ut til å vere einige om. Mellom anna bør det ikkje vere brot i linjeføringa frå skaft til blad. Nokon brukar forholdsvis rette linjer, som f.eks i Gjerstad og i Telemark. Der vert det laga knivar etter bestemte tradisjonar, og dermed vert gjerne variasjonane mindre. Liknande linjeføring kan vi finne på Toten og til dels i Trysil, sjølv om skaftet på Trysilknivane gjerne har ein knekk mot slutten av skaftet.Samisk knivtradisjon kan vel og seiast å ha rette linjer på i alle fall ein del av knivtypane. Ein del knivmakarar lagar knivar utan tradisjon som forbilde. Nokre av desse kan etter kvart danne grunnlag for nye tradi-
sjonar gjennom bruk av linjer og forskjellige dekorasjonsteknikkar. Det er etter kvart mange som har utvilka knivmaking til ein kunst, og det fører for langt  å nemne dei alle her. Det er ikkje mange som har sider på Internett heller. Foto: Øystein Køhn
 
 

  Aksar og linjeføring                                             Dei forskjellige nemningane på kniven Teikning: Knut Dahl                                                                                                    Teikning: Torbjørn Håvik